Այն, ինչ պետք է լիներ բարոյական որոշում, դարձել է քաղաքական գործիք․ ի՞նչ է խոսում Իսրայելի հայ համայնքը Ցեղասպանության ճանաչման մասին
ՀՀ-ի և Իսրայելի հարաբերություններում սառնությունը պայմանավորված է հարևան Իրանի հետ Հայաստանի սերտ հարաբերություններով, ինչպես նաև Իսրայելի կողմից Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 1.5 միլիոն հայերի կոտորածը ցեղասպանություն անվանելու դժկամությամբ։
Մեկ այլ կարևոր խոչընդոտ է եղել Իսրայելի կողմից հարևան Ադրբեջանին զենքի լայնածավալ վաճառքի հետ կապված դժգոհությունը, որի հետ Հայաստանը մի քանի սահմանային պատերազմներ է մղել Լեռնային Ղարաբաղի տարածաշրջանում․ գրել է The Times of Israel-ը։
Այդ խոչընդոտները, հնարավոր է, վերանում են։ Անցյալ տարի Վաշինգտոնում Ադրբեջանը և Հայաստանը խաղաղության պայմանագիր են նախաստորագրել ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի հորդորով՝ արժանանալով երկու երկրների հրեա առաջնորդների գովասանքին։ Հունիսի 29-ին Իսրայելի կաբինետը միաձայն ընդունել է 1915 թվականի ցեղասպանությունը ճանաչող բանաձևը։ Այդ հռչակագիրն այժմ ուղարկվում է Քնեսեթի լիագումար նիստ, որտեղ, չնայած Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից ինտենսիվ լոբբինգի, այն, հավանաբար, կվավերացվի՝ դարձնելով Իսրայելը 36-րդ երկիրը, որը կձեռնարկի այդ քայլը։
«Այստեղի հրեական համայնքը ուրախ է, որ Իսրայելը վերջապես ճանաչել է այս ցեղասպանությունը։ Ինքն իրեն հարգող յուրաքանչյուր հրեա գիտի, թե ինչ է պատահել հայերի հետ, չնայած, իհարկե, շատ հայեր հարցնում են. «Ինչո՞ւ միայն հիմա»:Ամեն ինչ քաղաքականության մասին է»,- նշել է լրագրող և բլոգեր Նաթանիել Տրուբկինը:
Ե՛վ Թուրքիան, և՛ նրա դաշնակից Ադրբեջանը անմիջապես դատապարտեցին կառավարության քվեարկությունը, Ադրբեջանում հրեական համայնքն էլ կոչ արեց չեղարկել որոշումը։
Համայնքային ակտիվիստ Մարինա Կոզլիները, ով երկար ժամանակ պայքարել է այս ճանաչման համար, նշել է, որ Իսրայելում ապրող մոտ 10,000 հայ հրեաների և քրիստոնյաների շրջանում արձագանքները խառը են եղել։
«Մի կողմից՝ կա իրական երջանկություն։ Մեր համայնքը տասնամյակներ շարունակ սպասել է դրան։ Մյուս կողմից՝ շատերը կարծում են, որ դա տեղի է ունեցել սխալ քաղաքական պահին։ Դրա պատճառով այն, ինչը պետք է լիներ բարոյական որոշում, դարձել է քաղաքական գործիք, և դա խլել է ուրախության մի մասը», – նշել է Կոզլիները, ում հայրը հրեա է, իսկ մայրը՝ հայ։
