Միջազգային հանրությունը չպետք է աչք փակի Փաշինյանի կառավարության ավտորիտար գործելաոճի վրա․ Modern Diplomacy
Նիկոլ Փաշինյանի վերընտրվելը թեթևացում է Վաշինգտոնի և Եվրոպայի համար՝ հաշվի առնելով Փաշինյանի արտաքին քաղաքականության գաղափարախոսություններն ու նպատակները։ Սակայն նրա ներքին քաղաքականությունը շատ խնդրահարույց է. ընտրություններին նախորդող խոսքի ազատության նկատմամբ ճնշումներն կարող են ազդարարել հայ բնակչության համար մոտ ապագայում դժվարին ժամանակաշրջանի մասին․ գրել է Modern Diplomacy-ին։
Հայաստանում կայացած ընտրությունը միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում էր, քանի որ տարածաշրջանային մակարդակում շատ բան էր խաղադրույքին։ Հայաստանի համար ակնհայտ արտաքին քաղաքականության հիմնական խնդիրը Երևանի և Ադրբեջանի կառավարության միջև խաղաղության գործընթացի ապագան է։ Ավելին, հաշվի առնելով Կովկասում գտնվելու վայրը, Հայաստանը կարող է դառնալ կարևորագույն տրանսպորտային գոտի՝ տարածաշրջանային առևտրային այնպիսի ցանցերում, ինչպիսին է «Միջին միջանցքը», սակայն այս նպատակին հասնելու համար ՀՀ կառավարությունը պետք է պատրաստ լինի համագործակցել և Ադրբեջանի, Վրաստանի և Թուրքիայի հետ։
Այնուամենայնիվ, պետք է հաշվի առնել նաև ներքին նկատառումները: Իր վերընտրությունն ապահովելու համար Փաշինյանի կառավարությունը զբաղվել է ոչ ժողովրդավարական գործելակերպով: Մի քանի մեղադրանքներ են հնչել ընդդիմադիր կուսակցությունների ճնշման և ընդդիմության առաջնորդների ձերբակալության վերաբերյալ: Քրեական գործեր են հարուցվել խոշոր ընդդիմադիր ուժերի առաջնորդների դեմ։ Այլ հաղորդագրություններ ենթադրում են, որ Փաշինյանի կառավարությունը վախի մթնոլորտ է ստեղծել՝ հայերին քվեարկելուց հետ պահելու համար:
Կրոնական կազմակերպությունները նույնպես մտահոգություն են հայտնել ընտրությունների վերաբերյալ: Մասնավորապես, լարվածություն կա Փաշինյանի կառավարության և Հայ առաքելական եկեղեցու միջև:
Այսպիսով, Եվրոպան և ԱՄՆ-ն Հայաստանի ընտրությունները կդիտարկեն որպես օրինական և ժողովրդավարական, քանի դեռ Փաշինյանի կառավարությունը շարունակում է հանձնառու մնալ Ռուսաստանի ազդեցությունից հեռու մնալուն: Չնայած Հայաստանում ընտրությունների արդյունքներն, անկասկած, դրական են Արևմուտքի համար, ժողովրդավարական արժեքները և լավ կառավարման աջակցությունը չեն կարող կորչել գործարքային դիվանագիտության այս նոր դարաշրջանում: Միջազգային հանրությունը պետք է առնվազն ուղղակիորեն և խստորեն հիշեցնի Փաշինյանին, որ ձայներ գողանալը և հայ ժողովրդի ձայնը լռեցնելն անընդունելի են, և ապագա ճնշումները պետք է կանխվեն:
Ուկրաինայում պատերազմի, Իրանում վերջերս տեղի ունեցած հակամարտությունների, կարևորագույն հանքանյութերի համար մրցակցության և «Միջին միջանցքի» զարգացման պատճառով Հարավային Կովկասը ամրապնդում է իր դիրքերը որպես ռազմավարական նշանակության տարածաշրջան: Սակայն այս կարևորությունը չի կարող ստվերել մարդու իրավունքները հարգելու և ազատ ու արդար ընտրություններ անցկացնելու կարևորությունը: Այս պայմանները չեն կարող լինել պարզապես քաղաքական գործիքներ Երևանում։
Հունիսի 7-ից հետո աշխարհում Հայաստանը կշարունակի ունենալ եվրոպամետ, Վաշինգտոնին բարեկամ կառավարություն, մինչդեռ Մոսկվան, կընդունի պարտությունն այն երկրում, որը շարունակում է համարել իր «մերձավոր արտասահմանի» մաս: Հետևաբար, վերջին ընտրությունները կարևոր և դրական արդյունք են Արևմուտքի համար աշխարհաքաղաքական մակարդակում:
Դժբախտաբար, Փաշինյանի կառավարությունն ավելի ու ավելի է իրեն որպես ավտորիտար դրսևորում։ Երեք միլիոն հայերի համար դա նույնպես կարևոր է:
