Արևմուտքն ուշադրություն չի դարձնում Փաշինյանի կողմից ՀՀ-ի ժողովրդավարության վրա ուղղված սեփական հարձակումներին․ Foreign Policy
Հայաստանը, կարծես, ավտոկրատիայի և ժողովրդավարության միջև գլոբալ մրցակցության հաջորդ մարտադաշտն է՝ չնայած այդ հակամարտության ուրվագծերը մի փոքր այլ տեսք ունեն․ գրել է Foreign Policy-ին։
Հունիսի 7-ին նախատեսված են Հայաստանի խորհրդարանական ընտրություններ, որոնք փորձություն են՝ պարզելու, թե արդյոք հետխորհրդային պետության ներկայիս ղեկավարությունը թույլ կտա երկրին մնալ ժողովրդավարական ուղու վրա։
ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը սխալ մոտեցում է ցուցաբերում այս պայքարին։ Ազատ և արդար ընտրություններին սատարելու փոխարեն՝ նա անվերապահորեն աջակցում է գործող վարչապետին, ով ավելի ու ավելի է ձգտում ընտրական դաշտը թեքել իր օգտին։
Այնուամենայնիվ, խորապես հիասթափեցնող է, որ եվրոպական կառավարությունները հետևում են նրա օրինակին՝ հրաժարվելով ժողովրդավարական գործընթացից՝ ռուսական ազդեցության ջանքերին հակազդելու անվան տակ։
Փաշինյանը անում է ամեն ինչ՝ իր կուսակցության պարտությունը կանխելու համար՝ օգտագործելով ավտոկրատական մարտավարությունը: Նրա կառավարությունը ձերբակալել է ընդդիմության անդամներին և կալանավորել քննադատող լրագրողներին: Նա նաև խաթարում է դատական համակարգի անկախությունը և աննախադեպ միջամտություններ է կատարում Հայ առաքելական եկեղեցու գործունեությանը։
Փաշինյանն արդեն իսկ գերիշխում է Հայաստանի պետական լրատվամիջոցների քաղաքական լուսաբանման մեջ և ավելի ու ավելի է օգտագործում պետական ռեսուրսներն՝ ընդդիմությանը հետապնդելու համար։ Անորոշ հանցագործություններ, ինչպիսին է «խուլիգանությունը», վերածնվում են քննադատներին լռեցնելու միջոցի։
Պետական ծառայողներ, ուսուցիչներ և նույնիսկ ուսանողներ են ուղարկվել իշխող կուսակցությանը աջակցություն հայտնելու համար։Իր ղեկավարության օրոք կորցնելով Լեռնային Ղարաբաղը՝ Փաշինյանը ցանկանում է այդ հարցը թողնել անցյալում։ Նա սկսեց հարձակվել Եկեղեցու վրա՝ ԼՂ-ից տեղահանված մարդկանց շահերը պաշտպանելու համար։ Եկեղեցին նաև պահանջում է ազատ արձակել Ադրբեջանում ձերբակալված առնվազն 19 հայերի: Փաշինյանի դիրքորոշումն՝ ակնհայտորեն խաղաղության անունից, հավանաբար թելադրված է Հայաստանի թույլ ռազմական դիրքով, բայց այն առաջացրել է ընդդիմություն, որը կարող է ազդել ընտրությունների վրա։
Կարելի էր ակնկալել, որ Եվրամիությունը, եթե ոչ Թրամփը, դեմ կլինի Փաշինյանի ընտրական մանիպուլյացիաներին՝ որպես ժողովրդավարական սկզբունքների խախտում: Այնուամենայնիվ, Փաշինյանը հասկացել է, թե ինչպես չեզոքացնել ընդդիմության ձայների ճնշման դեմ ուղղված ցանկացած եվրոպական առարկություն. նա պնդում է, որ պայքարում է ռուսական ազդեցության դեմ, և եվրոպացի առաջնորդները հավատում են դրան։
Ռուսաստանն ունի պոտենցիալ դաշնակիցներ այս ընտրություններում։
Սակայն, մինչ արևմտյան կառավարությունները կենտրոնանում են Ռուսաստանի սպառնալիքի վրա, նրանք քիչ ուշադրություն են դարձնում Փաշինյանի կողմից Հայաստանի ժողովրդավարության վրա ուղղված սեփական հարձակումներին։ Նրանք պայքարում են ոչ թե ազատ և արդար ընտրությունների, այլ՝ որոշակի ընտրական արդյունքի համար։
Թրամփն ամենաանամոթն է եղել Փաշինյանին աջակցելու հարցում: Նա փետրվարին ԱՄՆ փոխնախագահ Ջ.Դ. Վենսին ուղարկել է Հայաստան՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև Վաշինգտոնի կողմից խաղաղության հաստատմանը նպաստելու համար:
Խաղաղության համաձայնագիրը դեռևս չի իրականացվել և վիճահարույց է։
Վենսն իր ուղևորությունն օգտագործեց Փաշինյանին վերընտրվելու համար բացահայտորեն աջակցելու նպատակով: Եվրոպական կառավարությունները գրեթե չեն եղել ավելի նրբանկատ։ Եվրոպական քաղաքական համայնքը, որը 47 պետություններից բաղկացած խումբ է, մայիսի 4-ին հանդիպել է Հայաստանում։ Գագաթնաժողովի հայտարարված նպատակն էր պաշտպանել Հայաստանի ինքնիշխանությունը և երկիրը մոտեցնել ԵՄ-ին։ Սակայն ընդդիմության առաջնորդներն ընտրությունների նախօրեին անցկացվող գագաթնաժողովը համարել են Փաշինյանին աջակցելուն համարժեք։
Եվրոպական կառավարությունները պետք է ավելի լավ իմանան, որ չպետք է Փաշինյանի արևմտամետ հռետորաբանությունը համեմատեն ժողովրդավարության նկատմամբ հարգանքի հետ։ Այնուամենայնիվ, նրանք, կարծես, պատրաստ են շարունակել երկիրը արևմտամետ ուղղությամբ մղել՝ առանց մեծ ուշադրություն դարձնելու այն բանին, թե ինչպես է նրա առաջնորդը խաթարում այն, ինչ Արևմուտքը պետք է պաշտպանի։
