ԵՄ-ի «երես առած երեխան» վերածվել է Եվրոպայի «հիվանդ պացիենտի»․ POLITICO
Հանգստյան օրերին հարյուր հազարավոր ցուցարարներ դուրս են եկել փողոց՝ պահանջելով կառավարությունից բարձրացնել ուսուցիչների աշխատավարձերը, վերանորոգել դպրոցները և սուբսիդավորել ծախսերի արագ աճը։ Արդյունքում՝ Եվրամիության երկրորդ խոշորագույն տնտեսությունը ներքաշվում է ֆինանսական և սոցիալական ճգնաժամերի մի փակ շրջանի մեջ․ գրում է POLITICO-ն։
«Ֆրանսիան ֆինանսական ճգնաժամի եզրին է։ Մենք պետք է ազդանշան ուղարկենք շուկաներին։ Իշխանություններին հաջողվել է կանխել անկարգություններն ու թալանը, որոնք տեղի էին ունեցել հոկտեմբերի 17-18-ի ցույցերի ժամանակ, սակայն ֆինանսական շուկաները մտահոգված են։ Դեռևս ցույցերի մեկնարկից առաջ ներդրողները սկսել էին ազատվել ֆրանսիական պարտատոմսերից կամ պահանջել պատմականորեն բարձր եկամտաբերություն։ Պատճառն այն է, որ կառավարությանը չի հաջողվել զգալիորեն կրճատել բյուջեի կայուն բարձր դեֆիցիտը, նվազեցնել 3,5 տրիլիոն եվրոյի հասնող պետական պարտքը, խթանել տնտեսական աճը և բարեփոխել կենսաթոշակային անկայուն համակարգը», - կայքի հետ զրույցում նշել է նախկին վարչապետ Միշել Բարնիեն։
Ըստ գնահատականների՝ անկարգություններն առայժմ տասնյակ միլիոնավոր եվրոների վնաս են պատճառել, որի զգալի մասը կփոխհատուցվի ապահովագրության միջոցով։ Սակայն այս քաոսն ավելի է սրում առանց այն էլ պայթյունավտանգ իրավիճակը՝ անհանգստացնող ազդանշաններ ուղարկելով ներդրողներին, հատկապես եթե քաղաքացիական անհանգստությունները շարունակվեն։
2027 թվականի համար առաջարկած բյուջեն արդեն իսկ նախատեսում է 43 միլիարդ եվրոյի խնայողություններ՝ գրեթե տեղ չթողնելով հետագա կրճատումների համար։ Կառավարությունը կանգնած է անհնարին ընտրության առաջ․ կա՛մ ներգրավել լրացուցիչ փոխառություններ՝ հաջորդ սերնդի ուսերին դնելով միլիարդավոր եվրոների հասնող տոկոսավճարների բեռը, կա՛մ հուսալ, որ բողոքի ակցիաները ինքնուրույն կմարեն։
Մարիո Մոնտին, որ Իտալիայի վարչապետի պաշտոնում նմանատիպ իրավիճակի էր բախվել և 2011 թվականին կարողացել էր կանխել ֆինանսական ճգնաժամը՝ ծախսերի կրճատման և կենսաթոշակային բարեփոխումների միջոցով, POLITICO-ին ասել է, որ «իրադարձությունները կարող են շատ արագ զարգանալ»։
Մոնտիի խոսքով՝ Ֆրանսիան երկար ժամանակ դիտարկվել է որպես ԵՄ-ի «երես առած երեխա», որն օգտագործում էր իր քաղաքական և տնտեսական կշիռը՝ միության հարկաբյուջետային կանոնները շրջանցելու կամ խախտելու համար։ Սակայն քչերն էին ենթադրում, որ այդքան մեծ և հզոր երկիրը կարող է հայտնվել եվրոպական պարտքային ճգնաժամի առաջնագծում։
Անցյալ ամիս անցկացված հարցման համաձայն՝ 10-ը ֆրանսիացուց 9-ը հոռետեսորեն է տրամադրված ապագայի նկատմամբ, և կարծում է, որ իրենց երեխաներն ավելի վատ վիճակում կլինեն, քան իրենք։ Այս տարվա սկզբին անցկացված համաեվրոպական ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ հարցվածների միայն կեսն է հպարտանում ժողովրդավարական համակարգով՝ գերմանացիների երկու երրորդի և բրիտանացիների մոտ 70 տոկոսի համեմատ։
Այդ հոռետեսությունն ընտրողներին մղել է դեպի ավելի ծայրահեղական թեկնածուներ, ինչպիսիք են Լը Պենը (ում տնտեսական ծրագիրը որոշ տնտեսագետներ որակել են որպես ոչ իրատեսական և ոչ լուրջ) և Մելանշոնը, որը ցանկանում է ֆրանսիական պետական պարտքը «կրակի մատնել»։ POLITICO-ի՝ այս ամսվա սկզբին հրապարակված հարցումների ամփոփ տվյալների համաձայն՝ Լը Պենն ունի ընտրողների 34%-ի աջակցությունը, իսկ Մելանշոնը՝ 15%-ի. սա նշանակում է, որ ընտրազանգվածի գրեթե 50%-ը մտադիր է ձայն տալ հաստատված քաղաքական համակարգի դեմ հանդես եկող գործչի։
Պաշտոնյաները, օրենսդիրներն ու դիվանագետները, որոնց հետ զրուցել է POLITICO-ն, միակարծիք են, որ Ֆրանսիային չի սպառնում Հունաստանի սցենարը, այնուամենայնիվ, երկիրը կարող է բախվել Իտալիայում 2011 թվականին տեղի ունեցած ճգնաժամին նման իրավիճակի, երբ Սիլվիո Բեռլուսկոնիին փոխարինեց Մարիո Մոնտին։
